+48 665 111 222(pn. - pt. 8:00 - 20:00, sb. 8:00 - 14:00)

Co to jest implant?

Implant dentystyczny jest niewielką śrubką umieszczaną w kości szczęki, spełniającą funkcję korzenia sztucznego zęba. Łącznik implantu jest mocowany do jego górnej części tworząc w ten sposób miejsce zakotwiczenia dla korony, mostu, czy też protezy.

Najbardziej rozpowszechnionym materiałem, z którego wykonane są implanty jest czysty tytan, ale istnieją również implanty ceramiczne np. cyrkonowe.

Tytan jest metalem biokompatybilnym, czyli bardzo dobrze tolerowanym przez organizm człowieka i nie wywołującym reakcji alergicznych. Po umieszczeniu implantu w kości dochodzi do procesu osseointegracji, czyli zrostu żywej tkanki kostnej z tytanową powierzchnią implantu, w efekcie następuje zintegrowanie się wszczepu z kością.
 

Uważa się, że tlen zawarty w tkance kostnej tworzy na powierzchni tytanowego wszczepu warstwę dwutlenku tytanu, na której może odkładać się nowa, mineralizująca się tkanka kostna tworząca właściwe mocowanie implantu.

Integracja powierzchni wszczepu z kością jest procesem ciagłym i polega na ustawicznej resorpcji i absorpcji tkanki kostnej. Na utrzymanie równowagi między tymi procesami mają wpływ siły biomechaniczne powstające w wyniku pracy protezy.

Od wielu lat trwają prace badawcze nad ulepszeniem powierzchni tytanowej implantu. Obecnie powierzchnia ta jest szorstka, specjalnie wytrawiona, aby stymulować wzrost kości i przyspieszać gojenie, co pozwala nam na znaczne skrócenie czasu leczenia.

Dlaczego Implanty?

10 powodów, dla których warto mieć implanty:

  • Wyglądają, funkcjonują, zapewniają komfort i są odczuwane jak prawdziwe zęby (poprawa jakości życia).
  • Nie ma potrzeby szlifowania zdrowych, sąsiednich zębów, czego wymagają tradycyjne procedury nakładania koron i mostów.
  • Pomagają w zachowaniu właściwej struktury kostnej, konturu dziąseł, kształtu twarzy(ładniejszy wygląd) i zapobiegają zanikowi tkanki kostnej szczęki.
  • Implanty dentystyczne nie wymagają stosowania kleju mocującego protezy zębowe.
  • Eliminują dyskomfort i uczucie niepewności związane z luźnymi, źle dopasowanymi protezami. 
  • Są niezawodne i trwałe (mają służyć do końca życia), dlatego w perspektywie długoczasowej są ekonomiczne GWARANCJA - 10 LAT, a nawet WIECZYSTA!
  • Przywracają naturalny piękny uśmiech. 
  • Zwiększają możliwości spożywania zróżnicowanych pokarmów. 
  • O implanty dbamy tak jak o swoje naturalne zęby.
  • Dodają pewności i wiary w siebie

 

 

Oszlifowane zęby pod most

Alternatywy implantów dentystycznych

Przykładami rozwiązań alternatywnych dla implantów dentystycznych są tradycyjne korony i mosty oraz wyjmowane protezy częściowe i całkowite. Konwencjonalne uzupełnienia protetyczne wymagają zwykle  oszlifowania zdrowych, sąsiednich zębów, aby zapewnić podparcie     dla mostu. Ponadto nie stymulują znajdującej się pod nimi kości, co może spowodować zanikanie tkanki kostnej i cofnięcie się dziąseł

Wskazania

Istnieją następujące wskazania do implantacji:

  • brak pojedynczego zęba,
  • braki międzyzębowe o różnej rozległości w żuchwie i szczęce (zastosowanie implantów ma na celu zwiększenie liczby filarów pod przyszły most protetyczny, bądź pojedyncze korony),
  • brak zawiązka/zawiązków zębów stałych,
  • bezzębie całkowite szczęki lub żuchwy,
  • nietolerowanie tradycyjnych protez wyjmowanych.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazania ogólne (ze względu na stan zdrowia i przebyte lub obecne choroby):

paradontoza i naganna higiena jamy ustnej
nieustabilizowana cukrzyca (spowolnione gojenie ran i utrudniona osseointegracja)
choroba nowotworowa
AIDS
osteoporoza
choroby krwi np. zaburzenia krzepnięcia
wiek poniżej 18 lat (niezakończony rozwój kości)
ciąża

Konsultacji dodatkowych u lekarza prowadzącego wymagają pacjenci, u których stwierdzono:wady serca, sztuczne zastawki serca
chorobę reumatyczną
chorobę Parkinsona
choroby szpiku kostnego
choroby psychiczne

Należy pamiętać, że do czynników zwiększonego ryzyka należy również nałogowe palenie tytoniu.

Przeciwwskazania miejscowe (z uwagi na stan kości i miejsce planowanego zabiegu):

niewystarczająca do umieszczenia implantów wysokość lub szerokość wyrostka zębodołowego szczęki lub żuchwy,
brak miejsca w zwarciu (między zębami górnymi i dolnymi) na wykonanie przyszłej korony protetycznej na implancie,
silne przechylenie zębów uniemożliwiające wprowadzenie instrumentów chirurgicznych lub wykonanie przyszłej korony,
nieprawidłowa błona śluzowa w miejscu, gdzie planowany jest implant.

Podczas badania klinicznego oraz analizy zdjęć RTG i obrazów CT (tomografia komputerowa) oceniana jest okolica planowanej implantacji, a więc:

    ilość i jakość kości w okolicy planowanego zabiegu,
    stan zębów sąsiednich (próchnica, ruchomość, płytka nazębna i kamień, zmiany zapalne),
    rozmiar i położenie sąsiednich struktur anatomicznych mogących ograniczać możliwości założenia wszczepów (m.in. rozmiar zatok szczękowych i przynosowych, położenie kanału nerwu zębodołowego dolnego oraz otworu bródkowego). W tych przypadkach możemy napotkać trudności podczas planowania zabiegu w bocznym odcinku szczęki i żuchwy. Bardzo często konieczne są wówczas dodatkowe zabiegi np. augmentacja, czyli odbudowa kości czy podniesienie dna zatoki szczękowej.

    Procedury - krok po kroku

    Procedury implantologiczne zostały omówione w trzech etapach:

    • Diagnostyka i planowanie leczenia
    • Etap chirurgiczny
    • Etap protetyczny
    1. Diagnostyka i planowanie leczenia
     

    Wywiad lekarski:

    Na pierwszej wizycie konsultacyjnej lekarz przeprowadza z Pacjentem wywiad ogólnomedyczny, aby uzyskać informacje na temat:

    • ogólnego stanu zdrowia
    • przebytych i obecnych chorób (wskazania i przeciwwskazania)
    • przyjmowanych leków
    • nałogów (głównie palenie tytoniu)
    • oczekiwań Pacjenta wobec leczenia implantologicznego (Pacjent wypełnia ankietę zdrowia, którą podpisuje).
    Badania lekarskie
    Następnym etapem pierwszej wizyty jest badanie kliniczne, podczas którego oceniamy:
    • tkanki miękkie (ruchomość błony śluzowej, jej kolor i grubość, występowanie blizn, owrzodzeń)
    • zęby (ruchomość, próchnica, płytka i kamień nazębny)
    • przyzębie - dziąsła (krwawienie, kieszonki patologiczne)
    • pozycje zębów (nachylenie, stłoczenia, przesunięcia). Rozważamy zawsze ewentualne leczenie ortodontyczne, jako poprzedzające leczenie implantologiczne
    • obszary bezzębne (szerokość i wysokość wyrostka, podcienie, nieregularności). Miejsce, gdzie planujemy wprowadzić wszczep musi być wyjątkowo dokładnie przebadane
    • ustawienie zębów w zwarciu centralnym (czy jest miejsce na przyszłą odbudowę protetyczną)
    • używane uzupełnienia protetyczne

    Diagnostyka radiologiczna i tomografia komputerowa (CT)
    Podczas pierwszej wizyty wykonujemy cyfrowe zdjęcie panoramiczne (pantomogram) na podstawie którego oceniamy:

    • ilość i jakość kości w miejscu planowanej implantacji
    • stan zębów sąsiednich (przechylenia, stany zapalne)
    • rozmiar i położenie struktur anatomicznych mogących ograniczać nam pracę z implantami (m.in. położenie dna jamy nosowej, rozmiar zatok szczękowych, położenie kanału nerwu zębodołowego dolnego, czy otworu bródkowego)

    Pantomograf w naszej klinice jest najnowocześniejszym aparatem. Obraz rentgenowski otrzymujemy kilka sekund po ekspozycji na ekranie monitora. Dzięki specjalistycznemu programowi komputerowemu możemy umieszczać wirtualnie implanty z dokładnością do 0,1 mm, dokonywać wszelkich pomiarów tkanki kostnej oraz odległości od ważnych struktur anatomicznych itp.

    Planowanie komputerowe w porównaniu z tradycyjnymi zdjęciami na kliszy jest bardzo precyzyjne, przez co gwarantuje nam bezpieczeństwo przeprowadzanego zabiegu.

    Tomografia komputerowa (CT) umożliwia nam przeprowadzenie bardzo szczegółowej analizy tkanki kostnej w miejscu planowanych implantów. Na obrazie monitora uzyskujemy obraz trójwymiarowy (3D), na podstawie którego dokonujemy dokładnych pomiarów wyrostka kostnego szczęki lub żuchwy.


    Tomografia komputerowa

     

    Interaktywne oprogramowanie komputerowe umożliwiające tworzenie trójwymiarowych wizualizacji optymalizuje planowanie leczenia, szczególnie dzięki zdolności prezentacji relacji przyszłej pozycji zęba do kompleksu implant-nadbudowa i istniejącej tkanki kostnej, która może ewentualnie wymagać augmentacji (odbudowy).


    Zdjęcia CT mogą dostarczać także informacji na temat gęstości korowej i beleczkowej struktury kości wyrostka.

    Na koniec wizyty po przeprowadzeniu wywiadu i badania oraz po analizie zdjęć rentgenowskich i poznaniu oczekiwań Pacjenta, lekarz przedstawia różne warianty leczenia biorąc także pod uwagę możliwości finansowe Pacjenta.

     

    2. Etap chirurgiczny

    Jednoetapowy: podstawową zaletą tej metody jest wykonanie tylko jednego zabiegu chirurgicznego, podczas którego umieszczony zostaje implant oraz śruba gojąca (zabliźniająca) lub łącznik protetyczny.



    Pantomograf cyfrowy, Implant

    Zdjęcie z umieszczonymi implantami w żuchwie wraz ze śrubami gojącymi


    Zdjęcie szwów następuje po 7-10 dniach, a po 3-6 miesiącach od razu pobierane są wyciski pod ostateczną odbudowę protetyczną. O wyborze tej metody decyduje lekarz, który ocenia między innymi stabilizację pierwotną implantu, czy ogólną higienę jamy ustnej.

    Dwuetapowy: w tym przypadku podczas pierwszego zabiegu chirurgicznego zostają założone implanty, które szczelnie pokrywa się płatem dziąsłowym i zaszywa (wgajanie poddziąsłowe).

    Pantomogram cyfrowy

    Zdjęcie panoramiczne przed zabiegiem



    Pantomograf cyfrowy, Implanty

    Zdjęcie z umieszczonymi implantami w żuchwie: wgajanie poddziąsłowe


    Zdjęcie szwów następuje po 5-10 dniach, a kolejny zabieg chirurgiczny polegający na odsłonięciu  implantów i założeniu śrub gojących wykonuje się po upływie  3-6 miesięcy. Od tego momentu muszą upłynąć kolejne 2-3 tygodnie (czas niezbędny na wygojenie się tkanki dziąsła) i wówczas pobierane są wyciski pod ostateczną pracę protetyczną.

    3. Etap protetyczny

    Podczas tych wizyt pobierane są wyciski, wykonywane przymiarki i następuje oddanie gotowej pracy protetycznej (zwykle trwa to od 1 do 3 tygodni, w zależności od rodzaju i rozległości odbudowy protetycznej).

     

    W leczeniu implantologicznym często stosowane są także tymczasowe uzupełnienia protetyczne, w szczególności kiedy implant jest wszczepiony w odcinku przednim. W takiej sytuacji wykonuje się koronę tymczasową opartą na implancie za pośrednictwem łącznika (natychmiastowe obciążenie), lub stosuje się inne uzupełnienie tymczasowe wykonane uprzednio w laboratorium, np. most adhezyjny lub protezę. Dzięki temu rozwiązaniu Pacjent nigdy się nie opuszcza kliniki z widocznym brakiem zęba, co pozwala mu normalnie funkcjonować i zapewnia psychiczny komfort. Podobnie postępuje się przy utracie bocznych zębów. W wielu przypadkach idealne zastosowanie znajdują implanty tymczasowe umieszczane obok właściwych, na których mocuje się prowizoryczne uzupełnienia protetyczne.

    Nie bój się implantów - sedencja

    Zabiegi implantacji są całkowicie bezbolesne. W większości przypadków wystarcza podanie środka znieczulającego miejscowo metodą tradycyjną lub aparatem The Wand (podobnie jak przy leczeniu zębów). Umieszczenie implantu jest zabiegiem krótkim, trwającym od 15 do 30 minut.

    Jedynie u pacjentów, którzy bardzo boją się zabiegu, lub u których planowany jest długoczasowy zabieg implantologiczno-chirurgiczny rekomendujemy tzw. sedację z udziałem lekarza anestezjologa.

    Sedacja, czyli uspokojenie polega na łagodzeniu niepokoju i lęku. Uzyskujemy ją za pomocą środków farmakologicznych podawanych dożylnie.

    [Sedacja] Dochodzi wówczas do zmniejszenia napięcia i niepokoju, często w połączeniu z sennością, natomiast bez wyłączenia  świadomości (możliwe jest jednak częściowe jej ograniczenie). Przed wykonaniem tego rodzaju znieczulenia anestezjolog zapoznaje się dokładnie ze stanem zdrowia Pacjenta.

    Każdy Pacjent, u którego zaplanowane jest wykonanie sedacji powinien zaprzestać spożywania posiłków i płynów co najmniej na 6 godzin przed zabiegiem, natomiast po nim nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych przez najbliższą dobę.   

    Podniesienie dna zatoki szczękowej

    Niewystarczająca dla wprowadzenia implantu wysokość kości wyrostka zębodołowego zdarza się często w bocznym odcinku szczęki, głównie szczęki bezzębnej, której pneumatyzacja, czyli powiększanie się, wzrasta stopniowo w trakcie życia i w miarę utraty zębów. Skłoniło to do poszukiwania technik operacyjnych, które umożliwiłyby stosowanie implantów w tych właśnie okolicach. Jedną z takich metod jest podnoszenie dna zatoki szczękowej i wprowadzenie kości autogennej lub biomateriału kościotwórczego w przestrzeń powstałą między dnem zachyłka zębodołowego zatoki szczękowej, a uniesioną błoną śluzową wyścielającą ten zachyłek.

    Pierwszą operację podniesienia dna zatoki szczękowej z dojścia bocznego (tzw. lateral window sinus lift) wykonał w 1975 roku Tatum, a w 1994 Summers po raz pierwszy podniósł dno zatoki szczękowej metodą zamkniętą (z dojścia przez grzbiet wyrostka).

    Zgodnie z powyższym stosuje się dwie chirurgiczne techniki podniesienia dna zatoki szczękowej:

    1. Technika okna bocznego (metoda otwarta podniesienia zatoki szczękowej) jest stosowana z jednoczasowym lub odroczonym wszczepieniem implantów.

    Jednoczasowe wszczepienie implantów rekomendowane jest wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, aby oszczędzić pacjentowi wykonanie drugiego zabiegu chirurgicznego. Czynnikiem decydującym jest wysokość wyrostka (co najmniej 4 mm), pozwalająca na uzyskanie dobrej pierwotnej stabilizacji implantów.

    Jeśli wysokość kości wyrostka jest mniejsza niż 4 mm, konieczne jest postępowanie dwuetapowe:

    Poprzez okno dostępu do zatoki podnosi się błonę śluzową zatoki, a następnie przestrzeń wypełnia się biomateriałem lub kością autogenną i pokrywa specjalną membraną. Okres gojenia trwa do 6 miesięcy.

    Technika okna bocznego umożliwia zwiększenie wysokości wyrostka (grubości dna zatoki szczękowej) o 5-10 mm.

    W naszej klinice oprócz metody tradycyjnej, podniesienie dna zatoki szczękowej wykonujemy wykorzystując nowoczesne piezoelektryczne urządzenie PIEZOSURGERY, które gwarantuje nam pełne bezpieczeństwo przeprowadzanego zabiegu, ponadto sprzyja szybszemu gojeniu pozabiegowemu.

    Pantomogram - nisko schodzące dno zatoki szczękowej
    Niewystarczająca ilość kosci dla wprowadzenia implantów w szczęce górnej z powodu nisko schodzącego dna zatoki szczękowej

     

    Pantomogram - podniesione dno zatoki szczękowej
    Umieszczenie implantów po uprzednim podniesieniu dna zatoki szczękowej i odbudowie kości

     

    2. Technika osteotomowa (metoda zamknięta podniesienia zatoki szczękowej) może być stosowana tylko w odpowiednich warunkach anatomicznych dna zatoki szczękowej: wysokość wyrostka musi mieć co najmniej 5 mm, a dno zatoki płaskie. Metoda ta obarczona jest ryzykiem perforacji błony śluzowej dna zatoki szczękowej, co związane jest z faktem, iż zabieg wykonuje się bez pełnej kontroli wzrokowej. Ryzyko to można zminimalizować stosując dokładną diagnostykę radiologiczną przed zabiegiem i przestrzegając zasady, iż możliwe jest podniesienie dna zatoki szczękowej o maksymalnie 3-5 mm. Istotne jest doświadczenie chirurga, który ocenia wyczuwalny podczas zabiegu opór kości, związany ze zmianą jej gęstości w okolicy blaszki zbitej. Postępowanie w przypadku przerwania błony śluzowej zatoki jest nadal przedmiotem wielu kontrowersji. Istnieją opinie, że drobne perforacje błony śluzowej nie dyskwalifikują zabiegu i wszczepienie implantu jest po takim powikłaniu dopuszczalne.

    Zaletą sinus lift zamkniętego jest jednoetapowość zabiegu (tj. podniesienie dna zatoki i jednoczesne wszczepienie implantu) oraz jego mała rozległość.

    Należy pamiętać, że zabieg podniesienia dna zatoki szczękowej musi być poprzedzony bardzo dokładną diagnostyką radiologiczną. W naszej klinice w tym celu zawsze wykonujemy zdjęcie panoramiczne, jak również tomografię komputerową, co pozwala nam dokładnie poznać anatomię wyrostka zębodołowego i zatoki ze wszystkimi jej zachyłkami i przegrodami. Tylko pełna diagnostyka radiologiczna w połączeniu z dużym doświadczeniem są gwarancją powodzenia zabiegu.

    Implanty natychmiastowe

    Natychmiastowa implantacja jest to wszczepienie implantu bezpośrednio w zębodół powstały po usunięciu korzenia zęba.

    Technika ta charakteryzuje się wysokim odsetkiem powodzenia pod warunkiem prawidłowego doboru Pacjentów i przypadków o jej wyborze zawsze decyduje lekarz.

    Ekstrakcja zęba połączona z natychmiastową implantacją (schemat)


    Podstawowe kryteria decydujące o implantacji natychmiastowej to:

    • prawidłowy zębodół (brak utraty tkanek kostnych wokół zębodołu, odpowiednia szerokość zębodołu)
    • atraumatyczna ekstrakcja 
    • brak ostrego procesu zapalnego 
    • odpowiednie warunki anatomiczne 
    • akceptowalny kontur tkanek miękkich 
    • przewidywalna estetyka

    Zalety, jakie przynoszą Pacjentom implanty natychmiastowe:

    • jeden zabieg chirurgiczny (minimalna inwazyjność, szybsze gojenie)
    • redukcja całkowitego czasu leczenia (o ok. 3 miesiące) oraz redukcja ilości wizyt 
    • zachowanie pierwotnego poziomu tkanek kostnych 
    • możliwość wykonania natychmiastowej korony tymczasowej na tej samej wizycie (obciążenie natychmiastowe w przypadku prawidłowej stabilizacji pierwotnej)

    W wielu przypadkach podczas implantacji natychmiastowej konieczne jest wypełnienie przestrzeni między implantem, a ścianą zębodołu kości autogennej lub materiałem kościozastępczym (np. Bio-Oss) i pokrycie specjalną membraną typu Bio-Gide. Wydłużony zostaje wówczas czas gojenia do ok. 6 miesięcy.

    Korzeń zęba w żuchwie zakwalifikowany do ekstrakcji i natychmiastowej implantacji

     

    Implantacja natychmiastowa jednego z implantów bezpośrednio po ekstrakcji korzenia

     

    Z uwagi na nasze duże i długoletnie doświadczenie w tej technice zabiegowej oraz z uwagi na prawidłowy dobór Pacjentów i przypadków (ocena kliniczna, pełna diagnostyka Rtg i CT) odsetek powodzeń tego typu zabiegów  w naszej klinice sięga 100%.

    Zalecenia pozabiegowe

     

    • antybiotykoterapia i środki przeciwbólowe wg. zaleceń lekarza
    • zimne okłady w początkowym okresie pozabiegowym 
    • powstrzymanie się od spożywania pokarmów i płynów 2h po zabiegu 
    • stosowanie miękkiej szczoteczki pozabiegowej z zachowaniem szczególnej ostrożności w pobliżu rany 
    • miękka dieta (unikanie twardych pokarmów) 
    • unikanie gorących pokarmów i napojów 
    • rozgryzanie pokarmów stroną przeciwną do operowanej 
    • płukanie jamy ustnej specjalnym płynem wg. zaleceń lekarza np. Eludril (0,1 % chlorheksydyna) 
    • unikanie dużego wysiłku fizycznego w okresie wyznaczonym przez lekarza 
    • zdjęcie szwów 7-10 dni po zabiegu 
    • uczęszczanie na wizyty kontrolne (wg. zaleceń lekarza) 
    • zakaz palenia w pierwszym tygodniu po zabiegu 
    • zakaz spożywania alkoholu przez kilka dni po zabiegu 
    • zakaz korzystania z sauny, solarium itp.

    Biomateriały

    Biomateriały są szeroko stosowane w zabiegach odbudowy zanikłej kości. Stanowią one doskonałą alternatywę dla przeszczepu kości autogennej, czyli własnej pacjenta, przez co redukują stres i ból związany z kolejnym zabiegiem.

    Zastosowanie tych materiałów jest niezbędne w ok. 40% przypadków wszystkich zabiegów implantacji zarówno dla osiągnięcia doskonałego efektu funkcjonalnego jak i estetycznego.

    1 Bio-Oss, Bio-Gide - biomateriały firmy Geistlich

    Bio-Oss jako naturalny substytut kości już od wielu lat wykorzystywany jest do regeneracji kości. Wyjątkowe podobieństwo materiału Bio-Oss do ludzkiej kości autogennej jest przyczyną tego, że ma on tak pozytywny wpływ na proces odtwórczy tkanki kostnej. Bio-Oss posiada porowatą budowę i system kanalików promujących rewitalizację poprzez migrację naczyń krwionośnych i komórek kościotwórczych.

    W trakcie opatentowanego procesu produkcji usuwane są wszystkie składniki mogące powodować przenoszenie chorób lub wywoływać reakcje alergiczne. Naturalna charakterystyka struktury mineralnej pozostaje mimo to niezmieniona.

    Bio-Gide jest wchłanialną (resorbowalną) dwuwarstwową błoną kolagenową stworzoną do celów sterowanej regeneracji kostnej (GBR). Membrana Bio-Gide wykorzystywana jest w zabiegach odbudowy kości do przykrycia kości autogennej lub substytutu kości (Bio-Oss), przez co wspomaga ona gojenie tkanki kostnej i błony śluzowej.

    1. warstwa zbita chroni kość przed wrastaniem błony śluzowej
    2. warstwa porowata umożliwia integrację tkanki kostnej

    Membrana musi być ustabilizowana przy pomocy specjalnych szpilek Resor-Pin, które ulegają resorbcji. W niektórych przypadkach można dokonać stabilizacji membrany przy pomocy szwów.

    Szwajcarskie materiały Bio-Oss i Bio-Gide to najlepiej zbadany (od 1985r.) system do sterowanej regeneracji kostnej (ponad 500 publikacji, ponad 3 mln pacjentów).

     

    Zastosowanie biomateriałów:

    1. Periodontopatie

      • Sterowana regeneracja tkanek i sterowana regeneracja kości w obrębie przyzębia.
      • Odbudowa i regeneracja tkanki kostnej wyrostka.

     2. Usuwanie zmian przywierzchołkowych

      • Odbudowa tkanki kostnej po zabiegach resekcji wierzchołka korzenia, wyłuszczenia torbieli itp.

     3. Ekstrakcje (usuwanie zębów)

      • Uzupełnianie ubytków kości po ekstrakcjach.
      • Pionowa i pozioma odbudowa wyrostka.

     4. Implantacje

    Zdarza się, że ilość własnej kości Pacjenta bywa niewystarczająca, aby wprowadzić wszczep.

      • gwint implantu może być widoczny
      • wyrostek zębodołowy może być zbyt wąski
      • wysokość wyrostka zębodołowego jest niewystarczająca

    Zagęszczenie kości w tych miejscach warunkuje powodzenie zabiegu.

    5. Podnoszenie dna zatoki szczękowej (sinus lift)

    Zabiegi chirurgii stomatologicznej i szczękowej, augmentacje po przeszczepach i pobieraniu kości autogennej itp.

    W zabiegach odbudowy kości oprócz materiałów Bio-Oss i Bio-Gide (Geistlich Biomaterials) stosuje się także wiele innych np.: Cerasorb, Tigran Natix, Biogran, Algipore, Perioglas itp.

      1. Struktura matrycy zapewnia stabilizację skrzepu
      2. Rewaskularyzacja
      3. Odkładanie nowej kości w strukturze o właściwościach mineralno-kondukcyjnych
      4. Remodeling kości oraz materiału Bio-Oss® z udziałem osteoklastów i osteoblastów

    Piezosurgery

    Piezoelektryczne urządzenie do cięcia kości to nowa rewolucyjna technika osteotomii i osteoplastyki, wykorzystująca mikrodrgania specjalnych końcówek i zapewniająca dokładność, jakiej nie oferują tradycyjne instrumenty chirurgii kostnej. Została wynaleziona przez włoskiego chirurga dr Tomaso Vercellottiego. Cięcia są mikrometryczne, selektywne i pewne, a rozprowadzana chmura płynu soli fizjologicznej uniemożliwia przegrzanie się tkanek. Ponadto urządzenie to zapewnia wolne od krwi pole operacyjne .

    Największą jednak zaletą PIEZOSURGERY jest bezpieczeństwo i precyzja zabiegu, ponieważ nie powoduje ono jakiegokolwiek uszkodzenia tkanki miękkiej, gdyż do jej rozcięcia konieczne są drgania o innej częstotliwości. Dlatego też stosowanie urządzenia Piezosurgery umożliwia przeprowadzenie zabiegów chirurgicznych w pobliżu wrażliwych struktur (np. naczyń krwionośnych, włókien nerwowych, błony śluzowej zatoki szczękowej itp.), nie powodując ich uszkodzenia.

    W przeciwieństwie do tradycyjnych metod, przypadkowy kontakt z tkanką miękką nie prowadzi do jej rozcięcia, ponadto wielkość siły, jaką należy włożyć wykonując cięcie jest wyraźnie mniejsza. Urządzenie to zapewnia również równomierną głębokość cięcia.



    Piezosurgery

    Piezosurgery stosujemy w:

    • implantologii (przygotowanie łoża kostnego, podniesienie dna zatoki szczękowej-sinus lift, pobranie kości autogennej do przeszczepu, dystrakcja grzbietu wyrostka itp.)
    • chirurgii stomatologicznej (ekstrakcje, resekcje, usunięcie torbieli) 
    • chirurgii szczękowo-twarzowej 
    • chirurgii periodontologicznej

     

    Piezosurgery

     

    Ta innowacyjna technika stworzyła możliwość przeprowadzania zabiegów chirurgicznych jamy ustnej w większości trudnych przypadków. Urządzenie Piezosurgery jest wynikiem współpracy świata chirurgii medycznej (badania naukowe i kliniczne trwały 12 lat) oraz rozwiniętej techniki.

    Aktualnie dostępna jest kolejna generacja urządzenia: PIEZOSURGERY II, które stosujemy w naszej klinice.

    Nawigacja komputerowa

    Nawigacja komputerowa to bardzo zaawansowana technika umieszczania implantów. Wykorzystuje ona specjalistyczne programy komputerowe (np. Simplant, Nobel Guide, Facilitate) do przeprowadzania precyzyjnego planowania przedzabiegowego, przez co zwiększa bezpieczeństwo i podnosi poziom zaufania Pacjentów. Dzięki tym programom lekarz może umiejscowić implanty  w idealnym położeniu, wykorzystując w tym celu informacje  pochodzące z obrazów 2D, jak i 3D oraz biorąc pod uwagę aspekty kliniczne i estetyczne.

    Planowanie implantów - nawigacja komputerowa
    Jak to się odbywa - krok po kroku

    • Na pierwszej wizycie lekarz wykonuje tomografię komputerową (CT) kości szczęk, po czym dane z tych obrazów przenosi do komputera i przy pomocy specjalistycznego programu umieszcza wirtualnie implanty w optymalnych pozycjach w trójwymiarowym modelu szczęki.
    • Następnie specjalistyczna firma wykonuje indywidualny szablon chirurgiczny i model roboczy (na podstawie uzyskanych od nas obrazów komputerowych przesłanych drogą elektroniczną).

    • Ostatnim etapem jest zabieg chirurgiczny, podczas którego lekarz umieszcza implanty przez specjalne tuleje w szablonie chirurgicznym. Po skończonym zabiegu Pacjent otrzymuje uprzednio przygotowaną nową pracę protetyczną np. most, który jest montowany do implantów.

    Szablony chirurgiczne


    Planowanie implantów - nawigacja komputerowa

    Zalety nawigacji implantologicznej:

    • precyzyjne przygotowanie zabiegu,
    • większa pewność lekarza i większe bezpieczeństwo dla pacjenta,
    • skrócenie czasu zabiegu („zęby w 1 godzinę”),
    • dzięki dokładnemu planowaniu możliwość uniknięcia konieczności przeszczepu kości w niektórych przypadkach,
    • szybsze gojenie (w wielu przypadkach nie ma konieczności odwarstwiania śluzówki i szycia),
    • zdecydowanie mniejsze ryzyko powikłań.